
Αποκρυπτογράφηση των Video Codecs
Η μικρή βίβλος για τα πρότυπα και την συμπίεση του Video
Τι είναι τα video codecs, που χρησιμοποιούνται και με ποιο τρόπο είναι ένα μεγάλο θέμα που έχει και πολλές τεχνικές προεκτάσεις και συγκεχυμένη ορολογία. Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε με απλό και κατανοητό τρόπο τα περισσότερα video codecs, τα χαρακτηριστικά τους καθώς και να αποσαφηνίσουμε την χρήση τους και για το ποιος codec είναι κατάλληλος για την κάθε δουλειά. Καταρχάς να ξεκινήσουμε εξηγώντας το σχεδόν αυτονόητο: κάθε διαφορετικό Video Codec είναι και μια διαφορετική μέθοδος-πρότυπο συμπίεσης/ αναπαραγωγής του υλικού βίντεο που έχουμε. Ωστόσο πριν προχωρήσουμε στην επεξήγηση των codecs θα χρειαστεί να δούμε λίγο και την θεωρία.
Πως βλέπουμε τα βίντεο που δημιουργούμε
Καταρχάς θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε τις διαφορές ανάμεσα στην τηλεόραση που χρησιμοποιούμε πιο συχνά για να βλέπουμε τα βίντεο μας και την οθόνη του υπολογιστή. Παρόλο που για αρκετό κόσμο φαίνεται να είναι το ίδιο, ωστόσο, υπάρχουν βασικές διαφορές που συντελούν στο να προσλαμβάνουμε διαφορετική εμπειρία για κάθε ένα εκ τω δυο μέσων από το αναπαραγόμενο βίντεο. Η οθόνη του υπολογιστή κάνει χρήση της τεχνολογίας Component Video Digital όπου η εικόνα δημιουργείται με την σύμπλεξη τριών καναλιών R, G, B, των τριών βασικών χρωμάτων όπως ήδη γνωρίζουμε. Οι οθόνες των υπολογιστών μπορούν να απεικονίσουν εκατομμύρια χρώματα. Η τηλεόραση από την άλλη μεριά χρησιμοποιεί τα κανάλια φωτεινότητας Y, Cr, Cb (το PAL χρησιμοποιεί το κανάλι φωτεινότητας YUV).
Αν λοιπόν δημιουργήσετε ένα βίντεο που περιλαμβάνει «χρώματα» που δεν μπορεί να απεικονίσει η τηλεόραση πολύ απλά δεν θα μπορέσουν να απεικονισθούν. Το πρόβλημα αυτό λύνουν τα φίλτρα που αναλαμβάνουν την «μετάφραση» των επιπλέον χρωμάτων στο χρωματικό εύρος της τηλεόρασης. Για παράδειγμα, η έξοδος για την TV (TV-out) της κάρτας γραφικών σας κάνει αυτή ακριβώς την δουλειά. Προσαρμόζει το ψηφιακό σήμα ώστε να μπορεί να αναπαραχθεί από την αναλογική τηλεοπτική συσκευή (ή το αντίστροφο).
Απεικόνιση σε οθόνη υπολογιστή και τηλεόραση
Η τηλεόραση απεικονίζει την εικόνα με διαφορετικό τρόπο από ότι μια οθόνη υπολογιστή. Η τεχνική (Interlace) που χρησιμοποιεί η τηλεόραση δουλεύει με τον εξής τρόπο: στην τηλεόραση η εικόνα δημιουργείται από δυο πεδία τα οποία σχηματίζονται από δυο είδη γραμμών (ζυγές και μονές). Πρώτα εμφανίζονται οι μονές γραμμές (1ο πεδίο) και εν συνεχεία οι ζυγές (2ο πεδίο). Δυο πεδία μαζί σχηματίζουν ένα frame. Η τηλεόραση μπορεί να απεικονίσει 30 frames ανά λεπτό. Η οθόνη του υπολογιστή από την άλλη μεριά δεν απεικονίζει πεδία αλλά χρησιμοποιεί την μέθοδο «σταδιακής σάρωσης γραμμών». Η οθόνη σαρώνεται γραμμικά από πάνω προς τα κάτω και κάθε frame απεικονίζεται 30 φορές ανά δευτερόλεπτο (Sequential Scanning, progressive scan ή non-interlaced scan).
Το μειονέκτημα της οθόνης του υπολογιστή είναι ότι έχει χαμηλότερο ρυθμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το «σπάσιμο» της απεικόνισης σε πιο αργό ρυθμό. Φυσικά, η τεχνολογία μας έχει επιτρέψει να αποφύγουμε αυτό το πρόβλημα με το διπλασιασμό του frame rate (σε παλαιότερες εποχές η οθόνη τρεμόπαιζε (flickering) σε αυτή την περίπτωση). Στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε το σύστημα PAL (θα το βρείτε και ως PAL B,G,H) το οποίο μπορεί να απεικονίσει 50 πεδία ανά δευτερόλεπτο και 625 γραμμές.
Διαφορές streaming video και downloading
Το streaming ορίζεται ως η μετάδοση βίντεο σε πραγματικό χρόνο και η άμεση αναπαραγωγή του χωρίς να χρειαστεί να το αποθηκεύσετε πουθενά. Χρησιμοποιείται βεβαίως ένας προσωρινός χώρος αποθήκευσης (buffer) για ένα μέρος του αρχείου (συνήθως 1-5 λεπτά) ώστε η αναπαραγωγή να γίνεται ομαλά και να μην υπάρχει καθυστέρηση. Το downloading από την άλλη είναι το κατέβασμα του αρχείου στον υπολογιστή και η αναπαραγωγή του, η εγγραφή του σε κάποιο μέσο (πχ. DVD), ή η επεξεργασία του σε δεύτερο χρόνο κατά απαίτηση του χρήστη. Σε αυτή την περίπτωση η καθυστέρηση είναι ίση με τον χρόνο που απαιτείται για το κατέβασμα του αρχείου και εξαρτάται προφανώς και από το διαθέσιμο εύρος ζώνης (bandwidth).
Τα πρότυπα συμπίεσης video
Με όλα όσα αναφέραμε στα παραπάνω μπορεί πλέον να γίνει κατανοητός ο σκοπός για τον οποίο χρησιμοποιούμε codecs (COder/DECoder). Ανάλογα λοιπόν με το τι θέλουμε να φτιάξουμε και κυρίως σε τι μέσα θα το αναπαράγουμε επιλέγουμε και την αντίστοιχη λύση η οποία θα μας καθορίσει παράλληλα και τις προδιαγραφές ποιότητας. Για παράδειγμα αν έχετε μεγάλο bandwidth διαθέσιμο τότε δεν υπάρχει λόγος να συμπιέσετε υπερβολικά το βίντεο σας και το MPEG-2 θα σας ήταν αρκετό. Αν ωστόσο το bandwidth είναι μικρό για να μεταδοθεί σωστά το βίντεο και το αποτέλεσμα να είναι από ικανοποιητικό έως αρκετά καλό, πρέπει να το συμπιέσετε περισσότερο, χρησιμοποιώντας το MPEG-4 σε αυτή την περίπτωση. Σε τελική ανάλυση, η εφαρμογή που χρειάζεται το σήμα video είναι και αυτή που θα καθορίσει και την προδιαγραφή της ποιότητας του.
Η.261 (Τηλεφωνία με Video)
Πρότυπο για συμπίεση βίντεο με στόχο τη μεταφορά του μέσω γραμμών χαμηλού εύρους ζώνης, όπως για παράδειγμα των ISDN γραμμών των 64 kbps. Απαιτεί bandwidth από 64kbps έως 2.0 Mbps και έχει λόγο συμπίεσης 24:1.
H.263 (Τηλεδιασκέψεις)
Βασίζεται στο H.261 αλλά έχει σχεδιαστεί για μετάδοση μέσω του πρωτοκόλλου IP.
H.264 (MPEG 4 Part 10)
Πρότυπο για υψηλή ποιότητα streaming και video on demand. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και μέσω του πρωτοκόλλου IP (πχ. Internet).
AVCHD ( Advanced Video Codec High Definition)
Το νεότερο codec της αγοράς. Βασίζεται στο H.264. Είναι ανταγωνιστικό πρότυπο του HDV και του MiniDV. Ο λόγος συμπίεσης είναι μεταβλητός και ανάλογος των frames και της πολυπλοκότητας του βίντεο που θα κωδικοποιηθεί.
Real Media (Real Video)
Πρότυπο για streaming και video on demand μέσω του πρωτοκόλλου IP με διάφορους υποστηριζόμενους ρυθμούς μετάδοσης (διαθέσιμου bandwidth) αναλόγως των αναγκών.
MJPEG (Motion JPEG) – (Video CD)
Πρότυπο συμπίεσης στο οποίο τα frames ενός βίντεο συμπιέζονται με την τεχνική JPEG (ως ανεξάρτητες εικόνες). Απαιτεί bandwidth από 1.0 έως 10.0 Mbps και έχει λόγο συμπίεσης 7-27:1.
MPEG 1 (Moving Pictures Expert Group)
Πρότυπο για αποθήκευση βίντεο ποιότητας VHS σε CD-ROM. Απαιτεί bandwidth από 1.2 έως 2 Mbps και έχει λόγο συμπίεσης 100:1 (το κλασικό VCD οπού η ανάλυση του για το PAL φτάνει τα 352×288).
MPEG-2 ή H.262
Πρότυπο για αποθήκευση βίντεο ποιότητας DV (αλλά και HDTV) σε DVD-ROM. Χρησιμοποιείται επίσης για τηλεοπτική μετάδοση ψηφιακού βίντεο, όπως είναι για παράδειγμα τα δορυφορικά κανάλια. Απαιτεί bandwidth από 4.0 έως 60Mbps και έχει λόγο συμπίεσης 30-100:1 (η ανάλυση ενός DVD είναι 720×576 και ο ήχος του 48khz). Το MPEG-2 χρησιμοποιείται και στην εξέλιξη του απλού vcd σε sVCD (super Video CD) με ανάλυση 480×576 για το PAL.
MPEG-4
Σχεδιάστηκε για να επιτρέπει εκτός από συμπίεση και διαχείριση των αρχείων (πχ. κατηγοριοποίηση, ανάκληση με βάση το περιεχόμενο, πλοήγηση, κλπ). Απαιτεί bandwidth από 4.8Kbps έως 64Κbps.
Sorensen Video Codec Version 3
Κλειστό πρότυπο (proprietary) το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως από την Apple στο QuickTime και στο Flash της Macromedia (SWF). Υψηλής ποιότητας codec με μεταβλητό λόγο συμπίεσης.
On2. TrueMotion VP3.2
Μπορεί το όνομα να μην σας λεει και πολλά ωστόσο είναι ένας από τους πλέον ισχυρούς codec υποστηριζόμενο από τους Macromedia Flash, Skype, Muvee, iFilm, Intel, Texas Instruments, Sony, ABC News, BBC κ.α. Είναι κλειστό πρότυπο (proprietary) αλλά μέρος του διατίθεται και ως Public Domain με το όνομα Theora.
DV, DVCAM και DVC-PRO
Το DV είναι ένα διεθνές πρότυπο δημιουργημένο αρχικά από μια ένωση 10 εταιρειών (πλέον συμμετέχουν περισσότερες από 60) και περιλαμβάνεται στα λεγόμενα Consumer Electronics (βίντεο-κάμερες, συσκευές αναπαραγωγής-εγγραφής κλπ). To DV είναι γνωστό και ως DVC (Digital Video Cassette) γιατί χρησιμοποιεί ειδική κασέτα των 6.35mm για την καταγραφή υψηλής ποιότητας ψηφιακού video.
Απαιτεί κατ` ελάχιστο bandwidth 25Mbits/sec (το DV-50 απαιτεί 50Mbits/s) μόνο για το video ενώ αν προσθέσετε και ήχο το απαιτούμενο bandwidth αυξάνεται στα 30Mbits/sec. Για να καταλάβετε το μέγεθος είναι σαν να κάνετε downloading κάποιο αρχείο μεγέθους 3,6Mbyte σε ένα μόλις δευτερόλεπτο. Υπάρχουν και τα πρότυπα DVCAM και DVC-PRO όπου ο βασικός αλγόριθμος κωδικοποίησης είναι ο ίδιος ωστόσο έχουν διαφορές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν κυρίως από επαγγελματίες που χρειάζονται υψηλής ποιότητας video.
DivX και XVID
Από τα πλέον γνωστά πρότυπα κωδικοποίησης. Βασίζονται στο Microsoft MPEG-4 Version 3. Επιτρέπει εκτενή έλεγχο της ποιότητας της εικόνας και του μεγέθους του παραγόμενου αρχείου. Οι παραγόμενες ταινίες με αυτή την κωδικοποίηση μπορούν να αναπαραχθούν σε υπολογιστή ή σε συμβατές συσκευές του εμπορίου. Μπορεί δε να δημιουργηθούν αρχεία video ακριβώς στις ανάγκες του χρήστη, με μεταβλητό λόγο συμπίεσης και αναλόγως της πολυπλοκότητας του βίντεο.
Cinepak και Indeo
Τα εν λόγω πρότυπα είναι πολύ παλιά και δεν έχουν σύγχρονες δυνατότητες ή καλύπτονται οι δυνατότητες τους από άλλα codecs. Δεν υπάρχει κανένας λόγος σήμερα να ασχοληθείτε με αυτά.
ΤΑ FORMAT ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗΣ ΤΟΥ VIDEO
Με αυτό τον όρο εννοούμε τον τρόπο με τον οποίο ομαδοποιούμε ή συγκεντρώνουμε τα βίντεο που έχουμε δημιουργήσει. Για να καταλάβετε καλύτερα το media packaging ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα. Έχετε τραβήξει το προσωπικό σας βίντεο με την ψηφιακή σας βιντεοκάμερα. Εισάγετε το βίντεο-υλικό στον υπολογιστή σας για επεξεργασία. Χρησιμοποιείτε κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας για να δημιουργήσετε την ιστορία σας και την νοηματική γραμμή της ταινίας σας.
Μέσω της εφαρμογής επεξεργασίας video αποφασίσατε ότι θα χρησιμοποιήσετε το MPEG-2 και έχετε προχωρήσει στο rendering της ταινίας σας. Αυτή την στιγμή έχετε ένα επεξεργασμένο αρχείο το οποίο πρέπει να το κάνετε κάτι. Προφανώς πρέπει να το αποθηκεύσετε ή να το γράψετε σε κάποιο DVD.
Εδώ, έρχονται τα media containers. Ουσιαστικά πρόκειται για πρότυπα αρχείων τα οποία περιέχουν το επεξεργασμένο βίντεο σας. Για παράδειγμα ένα αρχείο με κατάληξη .avi είναι δυνατόν να περιέχει συμπιεσμένη ταινία και ήχο με κάποιο codec ή ακόμα και ολόκληρη ασυμπίεστη ταινία. Συνήθως, το πρόγραμμα επεξεργασίας βίντεο που χρησιμοποιείτε κάνει αυτόματα όλη αυτή την διαδικασία επιλέγοντας για εσάς το κατάλληλο format αποθήκευσης και τον κατάλληλο codec συμπίεσης.
Αναφερόμαστε στο media packaging για λόγους πληρότητας του άρθρου και τελείως επιγραμματικά. Ο απλός χρήστης μπορεί απλά να επιλέγει τι θέλει ανάλογα με τις επιλογές που του δίνει το εκάστοτε πρόγραμμα που χρησιμοποιεί. Τα απλά και ημι-επαγγελματικά προγράμματα επεξεργασίας video κάνουν αυτή την διαδικασία αδιαφανή για τον χρήστη. Απλά επιλέγετε το μέγεθος, το μέσο αποθήκευσης ή τον τρόπο διακίνησης και το πρόγραμμα φροντίζει να δημιουργήσει αυτόματα τα κατάλληλα αρχεία και την βέλτιστη συμπίεση-κωδικοποίηση.
Microsoft AVI (Audio Video Interleave)
Η μορφή AVI είναι η συνηθέστερη για δεδομένα ήχου και βίντεο. Το περιεχόμενο βίντεο που έχει συμπιεστεί με κάποιο codec μπορεί να αποθηκευτεί σε ένα αρχείο .avi και να αναπαραχθεί από κάποιο πρόγραμμα αναπαραγωγής όπως ο Windows Media Player, το Winamp, QuickTime, κλπ. Ένα αρχείο .avi μπορεί να περιέχει συμπιεσμένη ταινία με τους codecs, DivX, Cinepak, Indeo, DV και MJPEG.
Microsoft ASF (Advanced Systems Format)
To ASF είναι μια μορφή αρχείου που μπορεί να εμπεριέχει όλα τα είδη βίντεο και χρησιμοποιείται κυρίως για streaming video.
ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΩΝ DVD
Από την στιγμή που έχετε αποφασίσει με ποιο τρόπο θα επεξεργαστείτε το video σας, και ποιο codec θα χρησιμοποιήσετε ήρθε η ώρα να αποφασίσετε πως θα διανέμετε την δουλειά σας. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί πονοκέφαλος γιατί καλό και όμορφο το βίντεο σε MPEG-2 που φτιάξατε, πρέπει όμως να το αποθηκεύσετε ή αναπαράγετε με κάποιο τρόπο.
Ανάλογα με το μέγεθος του βίντεο, μπορείτε να επιλέξετε και το αντίστοιχο μέσο. Αν πρόκειται να κάνετε streaming, δεν χρειάζεστε τίποτα περισσότερο από τον αποθηκευτικό χώρο του υπολογιστή σας, το απαιτούμενο bandwidth και τον server στον οποίο θα ανεβάσετε το βίντεο για να το βρίσκουν οι χρήστες (πχ. YouTube ή παρόμοιες υπηρεσίες ή ιδιόκτητους servers με ειδικό εξοπλισμό για αυτή την δουλειά, όπως Broadcast video servers). Αν θέλετε όμως απλά να το μεταφέρετε ή διανείμετε συνεχίστε να διαβάζετε.
Όλα τα πρότυπα εγγραφής DVD έχουν μεταξύ τους κοινά χαρακτηριστικά και μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το επιθυμητό ανάλογα με την δουλειά που θέλουμε να κάνουμε κάθε φορά. Ωστόσο, όλα τα πρότυπα θα μας βοηθήσουν να γράψουμε δεδομένα, βίντεο και ήχο. Ακόμα και αν οι δίσκοι εγγραφής DVD μοιάζουν εξαιρετικά όμοιοι μεταξύ τους, ωστόσο υπάρχουν διαφορές που τους κάνουν να «δουλεύουν» κάθε φορά σε διαφορετικό μέσο.
Για παράδειγμα, άλλο πρότυπο εγγραφής χειρίζονται κάποια επιτραπέζια DVD players, και άλλο πρότυπο κάποια άλλα, πολλές φορές ανταγωνιστικά των πρώτων. Όλα τα πρότυπα εγγραφής DVD (και των CD/ Blu-ray φυσικά) έχουν τα δικά τους τεχνικά χαρακτηριστικά. Σε αυτό το άρθρο δεν θα αναφέρουμε τις τεχνικές λεπτομέρειες. Θα αναφέρουμε μόνο τις διαφορές ανάμεσα στα διάφορα πρότυπα και πως αυτά επηρεάζουν την κάθε περίπτωση ξεχωριστά.
Πολλά πρότυπα, γιατί;
Είναι γεγονός ότι αυτή την στιγμή υπάρχουν τουλάχιστον 10 διαφορετικά πρότυπα εγγραφής. Το γεγονός αυτό οφείλεται στους κατασκευαστές οι οποίοι θέλουν να επιβάλλουν τα δικά τους πρότυπα στην αγορά και ο κάθε ένας εξ αυτών, ελπίζει να επικρατήσει το δικό του πρότυπο. Όταν λοιπόν αγοράζετε δισκάκια DVD, δίνετε ιδιαίτερη προσοχή στην ετικέτα τους στην οποία αναγράφεται με ποιο πρότυπο είναι συμβατά (ουσιαστικά τεχνικά κατασκευασμένα για να υποστηρίζουν το ένα ή το άλλο πρότυπο).
Οι κατασκευαστές hardware από την άλλη μεριά δημιουργούν συσκευές που μπορούν να διαβάζουν σχεδόν όλα τα πρότυπα και δη οι σύγχρονες συσκευές παρέχουν αυτή την συμβατότητα. Ωστόσο δεν συμβαίνει το ίδιο με παλαιότερες συσκευές οι οποίες αναγνωρίζουν μόνο κάποια συγκεκριμένα πρότυπα. Για να μην μπερδεύεστε λοιπόν, δημιουργήσαμε αυτό τον μίνι οδηγό αναφοράς για να ξέρετε τι δισκάκια να αγοράσετε σε κάθε περίπτωση, αλλά και να ενημερωθείτε για τα πρότυπα εγγραφής DVD που κυκλοφορούν εκεί έξω.
DVD-R
Digital Video Disc Reader
Μπορούν να εγγραφούν μόνο μια φορά. Το DVD-R χρησιμοποιείται από τα περισσότερα επιτραπέζια DVD players και ταινίες. Το συγκεκριμένο πρότυπο έχει αναπτυχθεί από την Pioneer. Το DVD-R υποστηρίζεται και από τα προϊόντα των εταιρειών Panasonic, Toshiba, Apple, Hitachi, NEC, Pioneer, Samsung και Sharp.
DVD-R(W)
Digital Video Disc Reader/ Writer
Βασισμένο στο πρότυπο του DVD-R και μπορεί να επανεγγραφεί τουλάχιστον 1.000 φορές.
DVD+R DL
Dual Layer
Αυτός ο τύπος DVD διαθέτει 2 στρώματα (layers) επιτρέποντας την εγγραφή διπλής ποσότητας δεδομένων (9.5GB). Για να δημιουργήσετε ένα τέτοιο DVD θα πρέπει να έχετε την κατάλληλη συσκευή εγγραφής.
DVD+R
Digital Video Disc Reader
Τα δισκάκια αυτού του τύπου μπορούν να εγγραφούν μόνο μια φορά. Αυτό το πρότυπο προσφέρει ταχύτερη πρόσβαση στα δεδομένα, ωστόσο, τα συμβατά δισκάκια είναι ακριβότερα. Ανταγωνιστικό πρότυπο του DVD-R. Το συγκεκριμένο πρότυπο υποστηρίζεται κυρίως από τις εταιρείες Sony, Philips, HP, Dell, Ricoh και Yamaha.
DVD+RW
Το DVD+RW είναι ένα επανεγγράψιμο πρότυπο βασισμένο στο DVD+R. Στο δισκάκι αυτό μπορείτε να διαγράφετε και να εγγράφετε συνεχώς δεδομένα για διάρκεια τουλάχιστον 1.000 εγγραφών/ διαγραφών. Τα DVDs αυτού του τύπου μπορούν πλέον να αναγνωστούν από την πλειοψηφία των εμπορικών DVD-ROM players.
DVD-RAM
Digital Video Disc Random Access Memory
Τα δισκάκια της κατηγορίας αυτής μπορούν να εγγραφούν τουλάχιστον 100.000 φορές. Αυτό το πρότυπο είναι διαφορετικό από το DVD-R και το DVD+R. Τα δισκάκια αυτού του τύπου είναι κατά πολύ ακριβότερα και συνήθως περιέχονται σε ειδική προστατευτική θήκη. Αυτοί οι δίσκοι χρησιμοποιούνται σε επαγγελματικά στούντιο επεξεργασίας βίντεο.
DVD-ROM
Digital Video Disc Read Only Memory
Είναι το πρότυπο στο οποίο «γράφονται» τα εμπορικά DVDs. Για την ακρίβεια, δεν γράφονται ως συνήθως, αλλά «εκτυπώνονται» στο εργοστάσιο. Οι ταινίες DVD που αγοράζετε ή ενοικιάζετε δημιουργούνται σε αυτό το πρότυπο.
Blu-ray
Το Blu-ray, είναι το νεότερο πρότυπο ενός δίσκου παρόμοιου με των CD/DVD που έχει πολύ μεγαλύτερη πυκνότητα ενώ η ανάγνωση των δεδομένων του γίνεται από ένα laser χρώματος μπλε, σε αντίθεση με το κόκκινο των παλαιότερων τεχνολογιών. Δεν θα επεκταθούμε στο τεχνικό κομμάτι, θα αναφέρουμε μόνο ότι κάθε δίσκος Blu-ray μονής όψης μπορεί να χωρέσει 25GB δεδομένων και 50GB στους δίσκους διπλής όψης. Το συγκεκριμένο πρότυπο, έχει δημιουργηθεί από την Sony, και σχετικά πρόσφατα επικράτησε του αντιπάλου του HD-DVD της Toshiba, με αποτέλεσμα να έχει ξεκινήσει η χρήση του από μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο και όχι μόνο.